برای نازنین
 
مرا ببوس، وداع عاشقانه‌ای با دلدار

در سال ۱۳۳۴ ترانه‌ای در فضا طنین‌انداز شد که تأثیرات انفجاری داشت. ترانه‌ای فاخر به شیوه‌ی شانسون‌های فرانسوی با متن شاعرانه ولی قابل تعبیرات سیاسی.

این ترانه که «مرا ببوس» نام داشت به ظاهر چیزی نبود جزء وداع عاشقانه‌ای با دلدار. ولی شیوه‌ی بیان به گونه‌ای بود که آکنده از رمز و راز جلوه می‌کرد.

می‌گفتند حیدر رقابی، سراینده‌ی متن ترانه به زبانی تمثیلی داستان اعدام یکی از وابستگان به سازمان نظامی حزب توده را بیان می‌کند، یا می‌گفتند متن‌نویس که خود به پان‌ایرانیست‌ها وابسته است انقلاب در کوهستان‌ها را بشارت می‌دهد.

حسن گل نراقی
حسن گل‌نراقی، خواننده‌ی ترانه‌ی‌ «مرا ببوس»

همه‌ی این حرف‌ها که زیر لب و در گوشی مبادله می‌شد شهرت انفجاری غریبی برای «مرا ببوس» فراهم آورد به شکلی که برای خواننده‌اش حسن گل‌نراقی که همین یک ترانه را هم خواند کار صد ترانه را کرد.

نام گل نراقی با همین یک ترانه ماندگار شد. آهنگ «مرا ببوس» را مجید وفادار، آهنگ‌ساز پرکار آن سال‌ها با گرته‌برداری از یک ترانه‌ی یونانی ساخته و متن آن را حیدر رقابی یک‌شبه، شب قبل از مهاجرت از ایران سروده است.

شعر و آهنگ آن‌چنان زیبا و دقیق در هم تنیده شده که اگر شایعات بیرونی هم نبود زیبایی درونی کار خود را می‌‌کرد و آن را ماندگار می‌ساخت.

«مرا ببوس» در سال‌های پرتنش بعدی و تا امروز همچنان تأثیر گذار و برانگیزاننده باقی مانده است.

در میان طوفان
هم‌پیمان با قایقران‌ها
گذشته از جان
باید بگذشت از طوفان‌ها
به تیره‌شب‌ها
دارم با یارم پیمان‌ها
که برفروزم آتش‌ها
در کوهستان‌ها

«مرا ببوس» را بعدها خوانندگان دیگری هم خوانده‌اند. از همه رساتر در اجراهای بعدی صدای ویگن است.

_____________________________________________________

منبع: zamaaneh.com


نظرات | ۱۳۸٧/۱۱/٢۱ - کاوه |لینک به نوشته

onLoad and onUnload Example